13 tarif
Az ama kaliteli malzemeyle büyük lezzetler yaratan, makarnadan risottoya her bölgesinin ayrı bir gurur kaynağı olduğu sevilen bir mutfak.
Hikâyesini okuKrema kullanmadan; yalnızca yumurta, peynir, karabiber ve gevrek etle hazırlanan, ipeksi soslu gerçek Roma usulü carbonara.
Sıcak et suyunun kepçe kepçe eklenmesiyle kremamsı bir kıvam alan, tereyağı ve parmesanla tamamlanan klasik İtalyan mantarlı risottosu.
Kahveye batırılmış kedidili bisküvileri, yumurtalı mascarpone kremasıyla kat kat buluşturan, pişirmeden hazırlanan İtalyan tatlısı.
Ağır ateşte pişen Bolonya usulü ragù, ipeksi beşamel sos ve parmesanın kat kat yufka gibi makarna yapraklarıyla fırında buluştuğu klasik İtalyan lazanyası.
Evde yoğrulan hamur, sade domates sosu, mozzarella ve taze fesleğenle hazırlanan; ev fırınına uyarlanmış klasik Napoli pizzası.
Taze fesleğen, çam fıstığı, sarımsak, peynir ve zeytinyağıyla ezilen yemyeşil Cenova pestosunun trofie veya linguine ile buluştuğu hızlı ve ferah bir makarna.
Mevsim sebzeleri, fasulye ve küçük makarnayla pişen; her evde, her mevsimde biraz farklı yapılan doyurucu İtalyan sebze çorbası.
Vanilyalı kremanın jelatinle hafifçe dondurulduğu, kaşıkta titreyen ipeksi kıvamıyla Kuzey İtalya'nın sade ve zarif tatlısı.
Kızarmış patlıcan dilimlerinin domates sosu, mozzarella ve parmesanla kat kat dizilip fırında piştiği, güney İtalya'nın en sevilen sebze yemeği.
Yalnızca makarna, pecorino peyniri ve karabiberle yapılan, makarna suyuyla kremamsı bir sosa dönüşen Roma'nın sade ama ustalık isteyen klasiği.
Bol zeytinyağı ve tuzlu suyla parmak izleri arasında altın renkte kızaran, içi yumuşacık Cenova usulü düz ekmek.
Kızarmış köy ekmeğine sarımsak sürülüp üzerine fesleğenli, zeytinyağlı taze domates konan, yaz sofralarının en kolay İtalyan başlangıcı.
Safranlı risottonun kıymalı ragù ya da mozzarellayla doldurulup galeta ununa bulanarak kızartıldığı, Sicilya'nın meşhur çıtır pirinç topları.
İtalyan mutfağının kökleri Etrüsklere ve Antik Roma'ya uzanır. Romalılar zeytinyağı, şarap, ekmek ve peyniri sofralarının merkezine koymuştu; Apicius'a atfedilen yemek kitabı bu dönemin zengin sofralarına dair önemli bir kaynaktır. Ortaçağ'da Sicilya'yı yöneten Araplar, rivayete göre turunçgiller, şeker, badem ve kuru makarna üretimi gibi yenilikleri adaya taşıdı; ancak makarnanın kökeni hâlâ tartışmalıdır ve Marco Polo'nun onu Çin'den getirdiği hikâyesi bir efsanedir.
Domates, Amerika'dan Avrupa'ya 16. yüzyılda geldi, ancak İtalyan mutfağına yerleşmesi zaman aldı; domates soslu makarnanın yaygınlaşması daha çok 18. ve 19. yüzyıllara denk gelir. İtalya 1861'de birleştiğinde ortak bir mutfaktan çok, birbirinden çok farklı bölgesel mutfaklar vardı. Pellegrino Artusi'nin 1891'de yayımlanan yemek kitabı, farklı bölgelerin tariflerini bir araya getirerek ortak bir İtalyan mutfağı fikrine önemli katkı sağladı.
İtalya'da her bölge kendi mutfağıyla gurur duyar. Kuzeyde tereyağı, pirinç (risotto), mısır unu (polenta) ve taze yumurtalı makarnalar yaygındır; Emilia-Romagna, Parmigiano Reggiano peyniri ve lazanyasıyla ünlüdür. Orta İtalya'da Roma, carbonara ve cacio e pepe gibi sade makarnalarıyla bilinir. Güneyde ise zeytinyağı, domates, kuru makarna ve deniz ürünleri öne çıkar; Napoli pizzanın, Sicilya ise Arap izleri taşıyan tatlıların vatanıdır.
İyi zeytinyağı, olgun domates, sarımsak, fesleğen, Parmesan ve pecorino gibi peynirler ile kaliteli makarna bu mutfağın temelidir. En önemli ilke sadeliktir: birkaç iyi malzeme, doğru teknikle bir araya getirilir. Makarnayı "al dente" pişirmek, makarna suyunun nişastasıyla sosu bağlamak ve risottoyu sabırla karıştırmak öğrenilmesi gereken temel becerilerdir.
Spaghetti aglio e olio (sarımsaklı zeytinyağlı spagetti) ve domates soslu makarna